به گزارش همشهریآنلاین، جامجهانی فوتبال قرار است ویترین صلح، لذت و درخشش تاکتیکها باشد؛ اما برای کاروان تیم ملی ایران این تورنمنت به یک ماراتن فرسایشی در سالنهای ترانزیت و پشت گیتهای بازرسی تبدیل شده است. داستان تیم ملی در آمریکا، دیگر فراتر از یک مسابقه فوتبال است؛ روایتی است از خستگی، کارشکنی و بیبرنامگی که کارد را به استخوان ستارههای ایران رسانده و صدای اعتراض همه را بلند کرده است.
• همهچیز از یک بیعدالتی اداری شروع شد. درحالیکه برای اکثر بازیکنان روادید «چندبار ورود» صادر شده بود، مهدی ترابی با یک ویزای عجیب «سینگل» یا همان یکبار ورود پا به خاک آمریکا گذاشت. نتیجه؟ به محض پایان بازی با نیوزیلند و خروج از مرز، ویزای ستاره ایران منقضی شد تا حالا فدراسیون دربهدر بهدنبال تمدید مجدد آن برای ۲بازی حیاتی آینده باشد. این یعنی ترابی فعلا در وضعیت تعلیق قرار دارد؛ بلاتکلیفی محض برای بازیکنی که باید تمام تمرکزش روی مستطیل سبز باشد.
• اما شاهکار اصلی در فرودگاه لسآنجلس رخ داد. کاروان خسته ایران پس از تساوی نفسگیر دربرابر نیوزیلند، به جای هتل و ریکاوری مناسب، مجبور شد شبانه راهی فرودگاه شود تا به تیخوانای مکزیک بازگردد. اما در گیت خروجی، مأموران آمریکایی سناریوی پرواز رفت را تکرار کردند. مهدی طارمی، کاپیتان تیم و سعید الهویی، مربی تیم ملی، بدون هیچ دلیل موجهی ساعتها در بخش بازرسی معطل شدند. تمام اعضای تیم داخل هواپیما نشسته و منتظر بودند، درحالیکه کاپیتانشان پشت گیتها، بازی روانی و فرساینده میزبان را تحمل میکرد.
• این حجم از فشار بیامان، سرانجام در مصاحبهای جنجالی منفجر شد. مهدی طارمی که دیگر ردای یک بازیکن آرام را کنار گذاشته بود، با چهرهای برافروخته و کلافه، واقعیت اردوی تیم ملی را در مقابل دوربینهای بینالمللی فریاد زد. او با گلایه از این وضعیت فرساینده گفت: «قانونا صبح روز بعد از بازی باید ریکاوری کنیم، اما مجبورمان کردهاند بلافاصله بعد از بازی لسآنجلس را ترک کنیم. این برای روند آمادهسازی و برای فوتبال خوب نیست. استرس زیادی روی دوش بازیکنان و کادر فنی است و ما هیچ حمایتی نداریم. وضعیت بدی است و از این وضعیت واقعا خسته شدهایم.»
• طارمی دست روی نقطهای گذاشت که نشاندهنده تنهایی و بیبندوباری حاکم بر مدیریت تیم بود؛ تیمی که بدون رئیس فدراسیون، بدون سرپرست و حتی بدون مدیر رسانهای در آمریکا رها شده است: «ما هیچکس را اینجا نداریم؛ نه رئیس فدراسیون و نه نایبرئیس. حتی بخش رسانهای خودمان را هم نداریم. الان آنالیزور ما مجبور است کار رسانه را انجام بدهد! درواقع باید بگویم همهچیز برای ما فاجعه است.»
• تیم ملی ایران در حالی باید به مصاف بلژیک و مصر برود که بازیکنانش به جای تمرکز روی آنالیز حریف، نگران انقضای ویزا و معطلی در فرودگاهها هستند. وقتی کاپیتان تیم ملی اذعان میکند که ۲ماه است با این کابوس دستوپنجه نرم میکنند، دیگر نمیتوان تساوی با نیوزیلند را فقط یک ضعف فنی دانست. پاهای بازیکنان ایران نه در زمین بازی، بلکه در راهروهای فرودگاه لسآنجلس جا مانده است؛ جایی که سیاست و کارشکنی، فوتبال را به مسلخ برده.
نظر شما